Kategori: Günlük

Dün akşam internette arkadaşlarla konuşurken konu tabii ki korona krizinden açıldı. Türkiye’deki arkadaşlarım hep home ofis çalışırken ben her gün işe gidip geliyordum. Aslında bizim IT’nin bütün beceriksizliğine rağmen teorik olarak evden çalışmam mümkün, yazdığım programlar ürettiğimiz makinelere pek bağlı değil. Unit testler, mock objectlerle işimi rahatlıkla halledebilirim. Benim işe gitme nedenim daha çok evde konsantre olamamam, sosyal olma ihtiyacı (evet, asosyal de olsam biraz sosyallik gerekiyor) ve yolda kitap okuyabilme fırsatı. Kısaca home ofis çalışabilenleri kıskandığım hiç olmadı ama Türkiye’yi tabii ki kıskanıyoruz.

Bugün büyük bir müşteri için yaptığımız bir proje üzerine çalışmam gerekiyordu. Normalde bürodan test merkezindeki her makineye erişip onları kontrol edebiliyorum. Sadece makineleri çalıştırırken bazen dikkatli olmak gerekiyor. Neyse, test sistemine yeni versiyonu yüklemeye çalıştığımda farkettim ki makineye erişmek mümkün değil. Arkadaşa neden erişemediğimi sorduğumda müşterinin de aynı sistemde test yaptığını ve bu nedenle makinenin intranette olmadığını söyledi. Programı nasıl yükleyeceğimi sorduğumda da bir adet USB sürücüsü gösterdi. Geçen hafta da başka bir müşterinin makinesini müşteriyle beraber test etmiştik ve orada sorun olmamıştı, makineye intranetten erişilebiliyordu. Ayrıca şef bu makineyi hem benim hem de müşterinin aynı anda test edebilmesi için organize etmişti ama bu ufak ayrıntıyı unutmuştu demek. Gören de demilitarized zone filan kullanıyoruz sanacak, alakası yok. Programı müşteriye göndersem ve o yüklese daha çabuk olabilir diye bile düşündüm ama kaçış yok. Mecburen her test için yirmi metre filan yürüyeceğim. Aslında fena da olmayabilir, günlük sporumu yapmış olurum böylece. Ah bu içimdeki Pollyanna da hiç ölmeyecek gibi.

Tam ben test işlerine başlamıştım ki, arkadaş programı müşterinin makinesine (bizim test merkezindeki değil, müşterinin test merkezindeki) makineye de yüklemesi gerektiğini söyledi. Meğer şef ondan bunu yapmasını istemiş. Gerekçe de müşterinin bizim bir şeyler yaptığımızı düşünmesini sağlamakmış. İyi bir düşünce ama bu yükleme işi bitince müşterinin ilk sorusu tabii ki “Yeni ne var? Ne test edebiliriz?” olacak. Buna henüz bir cevabımız yoktu. Son toplantıdan beri başka bir müşterinin projesiyle uğraşmıştık. Şef de bugün başka bir yerde başka bir müşteriyle toplantıda. Ben de arkadaşa “programı şimdi yükleme, bana bir saat ver. Müşterinin test edebileceği yeni bir fonksiyonu ekleyeyim sisteme” dedim.

Bu sırada başka bir bölümden bir eleman aradı ve bana dünkü testte bir sorun çıktığını ve bunu düzeltip düzeltmediğimi sordu. Ben de “Hangi makine, ne testi, ne sorunu?” diye sorusuna üç soruyla cevap verdim. “Dün biri bir test yapmış ve bizim şefi aramış, o sen değil misin?” diye üç soruma tek soruyla karşılık verdi. Bu oyun iyice sıkıcı olmaya başlamıştı. “Hayır” dedim. Bu testlerden haberimin olmadığını söyledim. Bu arada kendi kendime de soruyorum, kimin aradığını neden şefine sormuyor? Sonra bunu ona da sordum. Şefi bugün izinliymiş. Bu şirkete bayılıyorum bazen. Minimum bilgi ile maksimum iş yapıyoruz.

Sonunda testi kimin yaptığını öğrendik. Test sonuçlarını makineden alayım bari dedim ama makine çoktan müşteriye gönderilmiş. En iyisi şimdi başka bir makine bulup şu testi bir de ben yapayım. Önceki makineyi kaybetmiş olabiliriz ama sonrakileri kurtarayım bari.

Evet, bu sabah bahçedeki uğurböceği larvalarının filmini çektim. Ayrıca dün gördüğüm tırtılı da aradım ama onu bulamadım. Yerine gerçekten de bir turuncu süslü tırtılı buldum. Belki de düşündüğümden daha çok kelebek bahçede yumurtladı. Otları yolarken daha dikkatli olayım.

https://www.instagram.com/p/CAdlomQJvyW/

Bu tırtıllar yapraklar üzerinde o kadar güzel kamufle oluyor ki bulmak için yenmiş yaprak aramak en kolay yol gibi gözüküyor.

Bu da uğurböceği larvalarının videosu.

Videonun son kısmında avcı larvaların birini avını yerken görebilirsiniz. Uğurböceği deyip geçmemek lazım. Etobur türleri var.

Bugün yine internetteki gazete haberlerinin başlıklarının ne kadar saçma olabileceğini gördüm.

“Prof. Dr. Mehmet Ceyhan: Türkçe konuşmak virüsü daha az yayıyor”

Başlık bu. Adam başka şeyler anlatmış. Bir de ilginç bilgi olarak bazı seslerin (örneğin ts) daha çok damlacık yaydığı şeklinde yabancıların bir araştırmasına gönderi yaparak Türkçe’de bu sesin olmadığından Türkçe virüsü daha az yayar heralde diye bir çıkarım yapmış. Gazeteler de bu bilgiyi adamın tüm konuşmasının yerine koymuş. Habercilik, özellikle de internetteki habercilik artık bu noktaya geldi. Diğer taraftan Mehmet Bey’in çıkarımı da yetersiz olabilir. Tweetindeki alıntıya göre test İngilizce yapılmış diye düşünüyorum. Değişik dillerde değişik sesler daha farklı sıklıkla kullanılabilir. Örneğin “ç” sesi daha az damlacık üzretmesine rağmen belki Türkçe’de İngilizce’ye göre çok daha fazla kullanılıyorsa toplamda ciddi bir problem olabilir. Eğer tembellik yapmayıp bu çalışmayı bulur ve okursam belki daha kesin şeyler söyleyebilirim.

Artık yavaş yavaş yatabilirim. Terence hala dışarıda. Çekingen Terence özgrülüğüne en düşkün kardeş çıktı. Heralde hala komşunun bahçesinde böcek ya da yarasa filan avlıyordur.

Yine çok yoğun geçen bir iş gününün ardından kendimi bahçeye attım ve iki güzel sürprizle karşılaştım. Birincisi kelebek mıknatısı olarak iş gören ağacımın sağ tarafında yaprak bitleri vardı. İlk bakışta çok iyi bir haber gibi görünmese de hemen yanındaki, aslında bahçede çok fazla olduğu için yolmayı düşündüğüm aynısefa çiçeklerinin üzerinde de uğurböceği larvaları vardı. Yakında bitler için zor günler başlayabilir. İşi daha da karışık yapan şey ise bitleri korumaya çalışacak olan karıncaların da yakında olması.

İkincisi de bütün bahçeyi neredeyse ele geçirmiş olan sarımsak otlarının birinde sonunda bir tane tırtıl gördüm. Eğer çok şanslı olursam seneye bir tane turuncu süslüm olabilir.

Bunun dışında işler düşündüğüm kadar hızlı gitmediğinden cuma günü de işe gitmeye karar verdim. Yarın tatil, bahçede film çekimleri çalışması yapacağım.

Bugün keten ve hezaren çiçeklerimin toprağını değiştirdim. Dışarısı için hala hazır değiller sanırım. Hazır olduklarında da bir iki tanesini saksıda tutmaya devam edeceğim, salyangozlar hepsini rahat bırakmayacak gibi. Salyangozlara karşı da önlem almak istemiyorum, onlar da aynı doğanın bir parçası. Belki herkese yetecek kadar çiçek yetiştirmenin yolunu bulabilirim.

Bazı otların ne olduğunu çiçek açana kadar anlayamıyorum. Bu işte çok cahilim ama fotoğraf çekmeye yetecek kadar becerebiliyorum. Fotoğraf çekmeyi seviyorum ama fotoğrafçı sayılmam. Arada güzel şeyler çektiğim de oluyor. Genelde çiçek, böcek motifli makrolar çekmeye çalışıyorum. Kompozisyon, estetik gibi kaygılarım her zaman olmuyor çünkü biraz sabırsızım. Çektiğim fotoğrafı bilgisayarda işleyip sanat eserine çevireyim diye de uğraşmıyorum.

Son zamanlarda kısa doğa videoları da çekmeye başladım. Bir dakikalık kısa şeyler. Youtube’a koyuyorum. Aşırı amatör işler ama hoşuma böylesi gidiyor. Hazırlaması da seyretmesi de hızlı. Uzunca bir videoda aranan şeyi bulma sorunu bu tür videolarda yok. Seyreden en fazla bir dakikasını kaybetmiş oluyor.

Dün gece “What is real” başlıklı kitabı okumayı bitirdim. Bilim felsefesi açısından oldukça başarılı buldum kitabı. Quantum fiziği öğrenmek için doğru bir kaynak değil tabii ki ama fiziğin bu dalının tarihini kahramanlarının da hikayeleriyle beraber oldukça güzel anlatıyor.

Bu alşam da geçen gün başladığım Citizen Kane filmine devam edeyim bari. Şirketteki sorunları düşünmekten iyidir.

Hafta sonu geldi, soğuklar bitti. Pencere kenarında biriken çiçeklerin bir kısmını bahçeye ektim. Benim için çiçek yetiştirme aşamasındaki en sıkıntılı safha. Neyi ne zaman nereye ekeceğimi bilmiyorum. Diğer taraftan çok da sorun değil. Artan tohumları da bahçeye saçarım yakında, bu yıl olmasa seneye çıkar bir şeyler.

Domatesleri de ektim. Çilek ve domatesten başka bir şey ekmiyorum artık. Çilekleri de ektiğim söylenemez. Kocaman bitki oldular. Nerede ekilmek istiyorlarsa oraya gidiyorlar. Bana da kabul etmekten başka bir şey kalmıyor.

Bahçıvanlıktan anladığım yok. Bahçede estetik anlayışım hiç yok. Bu yüzden Alman komşularla anlaşamıyorum. Bahçeye böcekler, yolunu kaybeden, barınak ya da yemek arayan hayvanlar geldikçe işimi doğru yaptığıma inanıyorum. Bu sırada da hangi yaban otunun yaşayıp hangisinin öleceğine karar veriyorum. Herhangi bir bahçıvanın iki saatte yapacağı işi yanlış aletlerle iki ayda yapıyorum.

Bu sabah domatesler için yer açarken ne yazık ki bir iki karınca yuvasını bozdum. İlk başta fark etmedim ama sonra toprak üzerinde minik minik bir sürü hareket görünce anladım. Panikle kendilerinden çok daha büyük pupaları güvenli bir yere taşımaya giriştiler. Buna benzer kazalar çok geliyor başıma, daha doğrusu bahçenin yerlilerinin başına. Genelde larvaları ya da pupaları rahatsız ediyorum ama onların üzerini örtünce sorunu hemen unutuyorlar. Karıncalar öyle değil. Koşuşturmalar başlayınca yapabileceğim pek bir şey olmuyor.

Bugün Citizen Kane filmine başladım. Bakalım onu kaç günde bitirebileceğim. Genelde film seyrederken ya bir işim çıkıyor, ya da uykum geliyor. Artık eskisi kadar enerjimin kalmadığını hissediyorum.

Dün pastel boyalar için Amazon üzerinden satıcıyla irtibata geçmiştim. Adres Almanca olduğundan Almanca bir mesaj gönderip paketin kargoda bozulduğunu, eğer depoda aynı üründen başka varsa para iadesi yerine o ürünü tercih edeceğimi söyledim. Bugün cevap geldi. İspanyolca! Hemen translate.google adresine yazdım ve hesabın ve gönderinin Amazon tarafından yapıldığını, Amazon’la irtibat kurmam gerektiğini yazmış. Arayıp sorayım bakalım.

İşimi önce elektronik posta ile halledeyim dedim ama verilen seçeneklerden durumuma uyan bir tane bulamadım. Sonunda pes ettim ve telefon ettim, daha doğrusu telefon numaramı verdim ve onlar aradı. Amazon servisinin en sevdiğim özelliği. Telefondaki kadına durumu anlattım ve hemen halletti. Şimdi yarın öbür gün para hesabıma geri yatınca yeni bir sipariş vereceğim.

Madem önemli işleri hallettim, şimdi en beğendiğim eğitim ortamı olan youtube’da müzik dersi seyredeyim.

Almanya’nın meşhur Eisheilige denen soğuk haftası başladı. Dün hava 20 derecenin üzerindeyken, bugün kar yağıyordu. Cumaya kadar hava yavaş yavaş ısınacak ama geceleri toprak donacak kadar soğuk olabilecek. Sabah evden çıkmadan önce termometreye baktım ve nedense dereceye inanıp tişört ve montla evden çıktım. 16 dereceyi gösteriyordu ama hissedilen 3 filandı heralde. Rüzgar ve yağmur da vardı. En azından bahçeyi sulamaya gerek yok diye düşünerek işe gittim. İşe varana kadar sırılsıklam olmuştum ama.

Trende fizik kitabını okumaya devam ettim. Quantum fiziğinin gerçeklikle ilişkisini ve bu arayışın tarihini anlatan güzel bir popüler kitap. Heyecanla okumaya devam ediyorum. Henüz buna bir cevap bulunduğunu sanmıyorum, herkesin ayrı bir cevabı var gibi.

Bugünkü işlerim iyi gitti sayılmaz. Programda testlere devam ettim ve bir yerde bir tasarım hatasıyla karşılaştım. Yarın bunu düzeltmeyi düşünüyorum.

Pastel boya siparişi vermiştim ama gelmeyeceğini öğrendim. Paket bozulduğundan satıcıya geri gönderilmiş. Biraz bekleyeyim, satıcı paramı geri öderse başka bir set alırım. Belki de yeni bir set gönderirler. Bu korona virüsü zamanında paket gönderileri bir acayip oldu. Ümit’e doğum günü hediyesi almıştım ve 3 Nisan’da gelecek gözüküyordu. Doğum gününe yetişmiyordu ama olsun dedim. Japonya’dan başka bir yerde bulamamıştım zaten. Mayıs oldu ve paket hala gelmedi. Satıcıya yazıp durumu sordum. Hemen özür dilemeye başladılar. Eğer istersem bir tane daha gönderebileceklerini söylediler. Kabul ettim ama ben kabul edebilene kadar bir iki gün yine özür postaları okumaya devam ettim. İki hafta içinde gelmezse yine haber vermemi söyleyip tekrar özür dilediler. Sırf bu özürler bitsin diye umarım bu sefer paket gelir.

Akşam kedileri dışarı çıkarmadım. Hala çok soğuk ve yağmur var. Bu soğukta dış kapıyı açık bırakmak istemiyorum. Varsınlar bana kızsınlar. Sabah zaten küçük bir şok yaşadım, o bana yeter. Ben kalkınca kediler de kalkıyor ve dışarı çıkmak için aşağı iniyorlar. Hafta içi bu kadar erken sadece Lea dışarı çıkabilir. Diğerleri ancak herkes kalkınca çıkabilir, çünkü kapı açık bırakılacak filan. Lea’yı dışarı çıkarıp hazırlanmaya başladım. Tam aşağıya iniyordum ki Lea’yı karşıdan gelirken gördüm. İmkansız bu dedim. Daha beş dakika önce dışarı çıkarmıştım. Heralde bir yerde kapı ya da pencere açıktır da oradan girmiştir. Bu da kötü bir haber ama o zaman diğer kediler de aynı kapı ya da pencereden kaçmış olabilir. Kontrol ettim kapılar ve pencereler kapalıydı. Salona geldiğimde Ümit sabahın körü olmasına ve bu hafta okulu olmamasına rağmen kalkmış televizyon seyrediyordu. Lea’yı içeri kendisinin mi aldığını sordum. Evet deyince acayip rahatladım.

Bu akşam soğukta bahçede çalışmayı düşünmüyorum. Belki evde birkaç tohum ekerim, o kadar.

Bugün çocuklarla ormana gittim. Orman evin hemen yanında. Mezarlığı geçince. Yani mezarlık daha yakın. Birçok insan ormanı harika bir yer gibi hayal ediyor olabilir. Her şeyin çok güzel göründüğü bir yer gibi. Aslında alakası yok. Orman güzel bir yerdir gerçekten de ama doğru bakıldığında. Hayvanat bahçesi gibi bir yer değil kesinlikle. Söz konusu hayvanat bahçesi değil de böcekler alemi ise işler değişir ama. Her türlü böcek çevrenizdedir. Yürürken üzerinize konar, ağzınıza uçar. Evdeki sivrisinekler sizi çok rahatsız ediyorsa ormanda kot pantolon üzerinden sizi sokabilecek sineklere hazır olun. Uzun pantolona rağmen keneler sizin damarlarınızı bulmayı başarır. Bitki örtüsü de çiçek bahçesi şeklinde değildir. Yine de sürekli değişen bir biyotoptur. Bu değişikliği görmek için de doğru gözle bakmak gerekir.

Gezimizin başında yolda bir sürü bok böceği gördük. Firavunlar zamanında kutsal canlılardan biri olan bu böcek türü çevredeki ormanlarımızın vaz geçilmez vatandaşlarıdır. Sanki bizden önce geçen haylaz bir çocuk inadına hepsini ters çevirmişti. Bazıları debelenip dönmeye çalışıyordu, bazıları da ya artık pes etmişlerdi ya da ölü taklidi yapıyorlardı. Evet, bazı böcek türleri ölü taklidi yaparak hayatta kalmaya çalışır. Biz ezilmemiş olanların hepsini düz çevirdik. Enteresan bir şekilde vücutlarının yuvarlak şekline oranla oldukça uzun bacakları var. Sırf bu yüzden devrilmeden yürümeleri çok kolay olmuyor.

Bundan başka orman gezisi olaysız geçti. Bir kaynaktan su örneği aldım. Bakalım yakında mikroskop altında bu örnekte ilginç şeyler bulabilecek miyim?

Alexa’ya güvenip nasıl olsa pazar akşamı yağmur yağacağını düşündüğümden bahçeyi iki gündür sulamamıştım. Akşam Alexa’ya yine sorduğumda “Yağmur mu? Bugün yağmur yağmayacak” cevabını alınca küfürü bastım. Aceleyle bahçeyi suladım. Sonra da google’a sordum. O da bu gece yağmur yağacak dedi. Allah sizin gibi yapay zekanın belasını versin.

Yorucu bir hafta sonu da böylece bitti. Biraz kitap okuyayım bari.

Gün geçmiyor ki meslek hayatımda garip bir şey olmasın. Birkaç gündür başka ekipten bir programcı resmen bizi taciz etmeye başladı. Sanırım şefi ona bizim aletle haberleşen programı baştan sona test etme görevi vermiş. O da yarım saatte bir bizim gruba sorular sormaya başladı. Haberleşme kısmını da ben programladığım için kabak benim başıma patladı.

Bugünkü sorusu da gönderdiğim bir mesajdaki bazı metinlerin 250 karakterden uzun olmasıydı. Daha doğrusu bu sorunun farkında olup olmadığımızı sordu. Elimdeki dökümanlara baktım ve bu uzunlukla ilgili bir kısıtlamanın şimdiye kadar tanımlı olmadığını söyledim. Bir süre cevap gelmeyince bir mesaj daha yazdım. Eğer 250 karakter sınırınız varsa o zaman bu metinleri kesmek sizin işiniz dedim. Bunu zaten yaptıklarını söyledi. Sorun nerede o zaman diye düşünürken bir sonraki cümleyi de okudum. “Ama böyle yapınca veri kaybı oluyor”. İçimden “Aferin Sherlock” dedim. Dışımdan da bir e-mail yazıp, veri kaybının kendi sınırlamaları yüzünden olduğunu anlattım. “Bizim sistemde veri kaybı yok, size geldikten sonra kayboluyor” dedim. Bu konuda da pek yardımcı olamayacağımı belirttim. Bu sınırı kolayca kaldırabileceklerine inandığımdan çözümü de kendilerine alıştırma olarak bıraktım.

Bugün planladığım işleri erkenden bitirdiğimden işten erken çıktım. Erken dediğim kendi normallerime göre erken. İstasyonda maskelerini takmadan ve arada mesafe bırakmadan birbirleriyle hararetli bir şekilde “bu kısıtlamaları azaltmaları yüzünden haftaya kesin korona patlaması yaşarız” konulu bir tartışma yapan iki Alman’ı dinledim.

Akşam da bahçede biraz çalıştım. Bu arada Terence’in kesik bıyıkları sonunda uzamaya başladı. Kedi bıyıklarının bu kadar yavaş uzadığını bilmiyordum.