Kategori: Genel

Çocukluğumdan beri en sevdiğim hayvanlar kedilerdir. Her dönem sokak kedilerimiz oldu. Evde beslemeyi hiç düşünmedim. Kedinin doğasına aykırı gelirdi bana. Özgürce gezebilmeli kediler. Acıkırsa gelsinler, yeterdi bana. Gelmezse de bir süre beklerdim. Hala gelmemişse bir araba tarafından ezildiğini düşünürdüm. Yaşadığım yerde çok normal bir olaydı bu.

Kedilerle beraber çok değişik, bazen de korkunç şeyler yaşadım. Hatırladığım en eski kedi anım, turşucunun evinde kiradayken balkonda uyuyan yavru kediyi sevmek isterken birden uyanıp kolumu boydan boya tırmalamasıdır. Genelde ya balkonda ya da Nihanların bahçesinde dolaşırdı. İki yolun arasında kalan bu bölge güvenli bölgeydi.

İlkokula başladığım zamanlarda inşaat kumlarında oynardık. Bu sırada elimin defalarca kedi bokuna bulandığını hatırlarım. Bu yüzden mi hatırlamıyorum ama yine o zamanlarda kedilere taş atardık. Kediler çevik hayvanlardı vuramazdık. Bir gün sarı büyükçe bir kediyi tam kafasından vurdum ama. Çok mutluydum. Kimsenin yapamadığını yapmıştım. Kedi de hiçbir kedinin yapmadığını yapıp kaçmadan bana dik dik bakmıştı. Çok mutsuzdum.

İlkokul dördüncü ya da beşinci sınıfta bir akşam folklor ekibi çalışmasından eve dönüyordum. Hava kararmıştı. Okulun önündeki ana caddeden karşıya geçerken hızla gelen bir askeri aracın ne renk olduğunu seçemediğim bir kediyi ezdiğine şahit oldum. Kedi karın kısmından yola yapıştı. Kafasını kaldırıp doğrulmaya çalıştı ama imkansızdı. Bir daha da denemedi.

Ulaşlı’da yaz tatillerimde denizci kedilerle tanıştım. Rıhtımda kendi balığını kendileri tutarlardı. Sandala binip bizimle balığa çıkar ve küpeştede volta atarlardı.

Gölcük’te amcamların bahçesinde her yıl bir sürü kedi olurdu. Güvenli bir bölgeydi. Amcamın komşusu Nuri amca bu kedileri hep beslediğinden yiyecek aramak için ana caddeye çıkmalarına da gerek olmazdı. Bizden korkarlarsa da Nihanların bahçesi hemen yan taraftaydı. Buradaki bir sahnede anne kedinin üç yavrusundan ikisini emzirdiğini hatırlıyorum. Bir karış uzaktaki üçüncü yavru o kadar zayıftı ki emzirilmesine gerek yoktu artık.

Bu bahçedeki kedilerin saltanatı kuzenimin amcama iki kangal yavrusu hediye etmesine kadar sürdü. Ne yazık ki kediler Nihanların bahçesine kadar kaçmayı başaramamışlardı.

İstanbul’da Göztepe benzincide karşıdan karşıya geçmeye çalışan panik halindeki kedi ezilmesin diye kuzenle beraber kendimizi otobüsün önüne attığımızı hatırlıyorum. Kedi sağ salim karşıya geçmişti. Tam rahat nefes alabiliriz derken aynı kedi yine panik halinde bu sefer de yolun öbür tarafına geçmeye kalktı.

Birgün kuzenle Göztepe’deki eve gelirken bir yavru kedi peşimize takıldı. Eve geldiğimizde kedi hala arkamızdaydi. Ne yapalım derken, eve alalım dedik. İlk kez evde bir kediye bakacaktım. Kediyi önce küvette yıkamaya koyuldu. Pireleri fark ettiğimizde kuzen kediyi kapının önüne koydu. Bütün bir gece yavru kedi miyavlaması dinledik.

Ataşehir’in arkasındaki evde oturuyorduk. Üniversitedeyim o zamanlar. Bir gün dersten çıkıp eve gelirken bir bahçede iki köpeğin ağaçtaki yavru kediye havladığını gördüm. Ağacın biraz ötesinde anne kedi açıkta durmuş köpeklere bakıyordu ama köpekler anneyle değil yavruyla ilgilenmekteydi. Ağaca yaklaştım ve yavru kediyi almak için uzandım. Birkaç saniye içinde benden korkup ağaçtan aşağı atlayan yavru kedi iki köpeğin dişleri arasında plastik köpek oyuncağı gibi çekiştirilmekteydi. Anne kedi cansız yavrusuna son bir kez baktı ve arkasını dönüp gitti.

Almanya’da kedisiz zamanım olmadı sanıyorum. Bu sefer hepsi yasal olarak ev kedisiydi ama isterlerse ormanda gezmeye gidebiliyorlardı. Felix haftalarca ormana gidip yara bere içinde geri dönerdi. O geldiğinde televizyonun karşısındaki koltuğu ona bırakıp sadece üzerindeki keneleri ayıklardım. Ne kadar yaşlı olsa da doğanın çağrısını asla cevapsız bırakmadı ve her seferinde tek tek bütün dişlerini bıraktığı ormana döndü. Bir gün de bir daha geri dönmedi.

Ondan sonraki kedilere de Felix adını verdik. Bir yaşını doldurunca ormana gittiğini düşündüğüm İkinci Felix ve Üçüncü Felix de bir daha geri dönmedi. Ancak o zaman komşuların da kedileri öldürebildiğini öğrendim.

Yoshi’nin ve Felix’in dönüşümlü alfa erkeklik dönemlerine şahit oldum. Bu kavgalar nedense Yoshi’nin ilk özgürlük denemesinde bir köpek tarafından ısırılmasının ardından son buldu. Veterinerin kesilmesi gerekebilir dediği, Yoshi’nin iki ay peşinden sürüklediği arka ayağı da mucize eseri iyileşti.

Son dönem ise tam bir katliam. Mia’nın çocukları bahçede ne bulursa avlıyor. Kertenkele, fare, kuş, kelebek. Avlarını eve getirmedikleri sürece sorun olmuyor. Bugün işten eve geldiğimde salondaki çalışma masamın altında normalde olmadığı kadar çok kuş tüyü vardı. Bari çocuklar gelmeden ölüsünü ortadan kaldırayım derken masanın altında hareketsiz duran dişi bir karatavuk gördüm. Nefes alıyordu. Sırtında kırmızı bir açıklık vardı. Oradaki bütün tüyler yolunmuş ve büyük ihtimalle de ısırılmıştı. Uçamıyordu, sadece sekebiliyordu. Kanatlar ve en az bir bacak da çok kullanılmaz durumdaydı. Veterinerler kapatmıştı artık. Yarını çıkarabilirse veterinere götürürüm diye mini seralarımdan birine koydum. Kediler de rahat bıraksın diye serayı yanıma aldım. Bir süre sonra artık ayakları üzerinde de duramamaya başladı ve az önce öldü.

Grigori biraz önce odaya odaya geldi Seraya bir göz attı, yanımda kıvrılıp yattı ve şimdi beni yalamaya çalışıyor.

Bu sabah ekibin matematikçisi M bizim büroya geldi ve kontrol ekibindeki bir çocuğa programda yardım ettikten sonra hiç beklemediğimiz bir konuya girdi. Yazdıkları programda bizim işimize yarayabilecek bir arayüz fikrinden bahsetti. Şaşırdık çünkü yıllardır istediğimiz en basit arayüzü bile vermemek için elinden gelen her şeyi yapan kişi de ta kendisiydi. Hatta daha da ileri gitti ve kullandıkları framework’ün aslında yeniden yazılması gerektiğini söyledi. Şaşkınlıktan ağzımız açık kaldı, dilimiz tutuldu ve Ali İhsan’ın da dediği gibi algılayamadığımız daha başka şeyler de oldu.

Kendime geldiğimde bu fikri dikkatlice onayladım. Kesin bir tuzak olmalıydı bu. M asla yıllardır savunduğumuz bir şeyi, hatta iki şeyi, kendiliğinden böyle kolayca kabul etmezdi. O framework’ü zamanında tasarlayan ekipte beraber çalıştığım başka bir arkadaş da bunun yenilenmesi gerektiğini, zamanla sistemin çok değiştiğini, bu sırada yeni şeyler öğrendiğimizi filan söyledi. Bu giriş heralde hedeflediğimizden hızlı oldu ki M birden bütün sistemi değiştirmenin mümkün olmadığı konusuna atladı. Fırsatı kaçırdık mı diye endişelenmeye başladım. Bu değişikliğin nasıl yapılabileceği konusunda çözüm önerileri sunduk. Hatta bu işi adım adım yapabileceğimizi, ilk olarak da aradaki haberleşmeyi düzelterek başlayabileceğimizi söyledik. Ayrıca bu adımı başka programlar arasında daha önce yaptığımız için yeterli tecrübemiz de vardı ama M bu öneriyi duyunca hemen imkansız dedi. Kaçan balık bu sefer gerçekten de çok büyüktü.

Yapacak bir şey kalmamıştı. Sustuk. M konuşmaya devam etti. Başka bir sorundan bahsetti. Bu seferki sorun da kullanıcı arabiriminde o an kullanılmayan ayar parametrelerinin gizlenmesi üzerineydi. O an anladım ki derdi kendi programında değişiklik değil de bizim programımızda değişiklik yaptırmaktı. Sorun değildi ama, eğer sonuçta işimize yarayacaksa neden olmasın dedik. Dedik ama bizim de isteklerimiz vardı. Bu değişiklikleri yapmak için ihtiyacımız olan arayüzü bize sunarsan bu sorunu kolayca halledebiliriz dedik. Kendisi bu arayüzü programda tanımlamaya çalışıyordu (aslında bunu programlamak istediğini hiç sanmıyordum ama yine de iyi adımdı en azından) ama kullanıcı arabirimini programlayan arkadaş birer konfigürasyon dosyasıyla bu işi daha kolay halledebileceğimizi söyledi. M nedense buna bile yanaşmak istemedi. Oysa bu çözümde programlama yapmasına bile gerek yoktu.

Yine sustuk. Bunun üzerine başka bir konuya atladı. Sensör verisi olarak kaydetmem gereken önemli verilerden birini tanımlamada nasıl bir sorunları olduğunu anlatmaya başladı. Bu sorunu çözmek için o veriyi çok garip bir formatta sunabileceğini söyledi. Ben de artık istediğim hiçbir şeyi alamayacağımdan emin olduğumdan o zaman ben de o veriyi hiç dokunmadan o formatta kaydedeceğimi, AR-GE elemanları da bu verilerin nasıl kullanılabileceğini sorduklarında onları kendisine (M’ya) yönlendireceğimi söyledim.

Sanırım M’dan arayüz alma hayalimizi artık gömmenin zamanı geldi. Ne kadar gösterirse göstersin bir şey vermeyeceğinden eminim artık. Onu başka türlü zorlamanın yollarını devreye sokmanın zamanı geldi de geçiyor. Yok, yok, zor kullanarak falan değil. Yazılımla!

Normalde okullarda öğrenilen konuları kendi kendime öğrenmeyi sevdiğimi söylemiştim. Tabii ki buradaki en büyük sorunum da bana uygun kaynakları bulmak. Bir sürü kitaba başlayıp yarısında ya da başlarında bıraktığım olur. Son haftalarda yine matematiğe başladım. Seçtiğim alanlardan biri de sayılar teorisi.

Kitap olarak bu sefer Joseph H. Silverman’in “A friendly introduction to number theory” adlı kitabını kullanıyorum. Okuduğum diğer matematik kitaplarından farklı bir tarzda yazılmış. Öyle tanım, aksiyom, teorem, ispat döngüsüyle gitmiyor. Daha çok, gözlemler, sorular ve başka gözlemler şeklinde ilerliyor. Arada bu gözlemlerle ilgili ispatlar da veriliyor.

Alıştırma soruları da önce gözlem ve denemelerle başlıyor. En son adım olarak ispat soruluyor. Yani önce ilginç bir şey gösteriliyor, daha doğrusu bunu görebilmemizi istiyor, daha sonra bu gördüğümüz şeyin ne olabileceğini bize tanımlatıyor ve son olarak da acaba bu doğru bir sonuç mu diye de bize sorgulatıyor. Bir oyun gibi, deney gibi.

Aslında teknik olarak diğer kitaplarda da okuyucu bu yöntemi kendi kullanabilir. Yani bir teorem önce verilmişse, okuyucunun kendisi önce denemeler yapabilir ve biraz ikna olabilir. Sonra verilen teoremin ispatına girişebilir. Yine de iki yaklaşım arasında bence bir psikolojik fark var. Bana o teoremin hazır verilmiş olması, bir dizi ya da film seyrederken birisinin bana spoiler vermesi gibi etki yapıyor.

Kitabın hala çok başlarındayım. Bakalım bitirebilecek miyim ve eğer bitirirsem o zaman kitap hakkında neler düşüneceğim?

Yılın ikinci babalar gününde tripodu alıp ormana gideyim dedim. Şu sıralar asıl hedefim tırtıllar. Bu nedenle genellikle ısırganlara ve sarımsak otlarına dikkatle bakıyorum. Diğer bitkilere de gözüme bir şey çarparsa.

Ormana girer girmez ilk tırtıl örneğimi hedefimde olmayan bir birki üzerinde gördüm. Bitkiyi de tanımadığımdan tırtılın ne olabileceği konusunda hiçbir fikrim yok.

Günün asıl sürprizi ise biraz daha ileride tam geri dönmek üzereyken karşıma çıktı. Erkek bir geyik böceği. Larvaları ancak özel şartlarda yaşayabildiği için buralarda çok ender görebildiğim, kıtanın en büyük böceği. Canlı olarak ikinci kez görüyordum.

Babalar gününde daha güzel bir hediye zor olurdu bence.

Türkiye’de bir çok insanın hayali olan bir eğitim aldım. Anadolu Lisesi’nde başlayan İngilizce eğitim, Fen Lisesi’nde verilen aradan sonra Boğaziçi Üniversite’sinde yine devam etti. Aslında ben yabancı dil konuşmayı sevmem, daha çok okuyucu ve dinleyiciyimdir ama eğitim dili yabancı dil olunca mutlak kaçış olmuyor. Yine de minimum utanç verici vakayla bu kısmı atlattım.

Nedense okul bittikten sonra İngilizce konuşmaktan o kadar korkmuyordum artık. Tabii İngilizce konuşulan bir ülke yerine Almanya’ya geldim. En fazla birkaç cümle Almanca biliyordum. Daha sonra farkettim ki o birkaç cümle de günlük hayatta hiç kullanılmıyormuş.

Tabii bu eğitimin ardından insanda bir özgüven oluşuyor. Her sorunun altından kalkarım duygusu hakim oluyor. Almanca’yı öğrenmek kolay oldu ama yine dinlemek ve okumak için. Konuşmayı hala sevmiyordum. Bu sorada staj yaptığım yerlerde çok zorlanırsam İngilizce de konuşabildiğimden ciddi sorunlar yaşamıyordum. Günlük hayat öyle değil ama. Fırından ekmek alırken bile ekmeğin bin tane çeşidinin olması o “bir adet ekmek almak istiyorum” cümlesinin ne kadar boş olduğunu yüzüme çarpıyordu. Satıcı tabii ki hangisini istediğimi soruyordu ama hangisi diye sormuyordu. Sorusunu tercüme etmeye kalksam sanırım şöyle bir şey olurdu: Oaaannnnnii? Evet ders kitaplarındaki o Almanca yaşadığım yerde kullanılmayan bir dildi. Pfälzisch denen bir dili öğrenmem gerekiyordu. Komik olan şey ise bu dertten Almanların da muzdarip olmasıydı. Başka şehirlerden buraya gelip yerleşmiş Almanlar da bu dili anlamıyordu. Neyse, zamanla bu dili anlamaya başladım ama asla konuşmayı denemedim. Anlamaya başladım dediysem sadece duyduğumda anlıyordum. İnanmazsınız belki ama bu dilin yazılı hali de var. Okurken kesinlikle bunu anlamıyorum. Buna karşı bir yöntem geliştirdim ama. O kısımları sesli okuyorum. Sesi duyduğumda da anlıyorum. Dilin beyinde çözümlenmesi gerçekten de ilginç bir mekanizma olmalı.

Daha sonra asosyalliği biraz azalttım. Bunun için konuşmam gerekti ama. Bunu da hallettim. Almanca ile bir sorunum kalmamıştı artık. Yani kısmen kalmamıştı. Bazen arada Türkçe kelimeler kaçırdığım oluyor ama sorun olmuyor. Asıl sorun ise artık şirkette ortaya çıktı. İngilizce konuşan elemanlarla anlaşamıyordum. Yani anlaşmanın bana doğru olan kısmı çalışıyordu da ben düşündüklerimi İngilizce’ye çeviremiyordum. İngilizce cümle kurarken aklıma önce Almanca kelimeler geliyordu. Bu kelimelerin Almanca olduğunu farkedersem İngilizce karşılığını biraz düşünmem gerekiyordu ama bu da konuşmamı çok yavaşlatıyordu. Söylediğim kelimenin Almanca olduğunu da genelde karşımdaki kişinin yüz ifadesinden anlıyordum. Dil ve konuşma merkezlerimde bence otomatik işlemesi gereken bir şey doğru çalışmıyordu ve bu yüzden acayip enerji harcamak zorunda kalıyordum.

Bunun üzerine İngilizce konuşma antrenmanları yapmaya başladım. Tabii ki kendi kendime. Bakalım bu bir işe yarayacak mı?

Dillerden çektiğim bu kadarla da kalmadı. İnternette de sorunlar yaşayıp duruyorum. Sanal alemde birileriyle konuşurken önce bir dil seçmem gerekiyor. Genelde hep Türkiye’deki arkadaşlarımla konuştuğumda bu dilin Türkçe olduğu aşikar ama konuşma klavye üzerinden yapıldığından bir sorun var. Klavyenin harf dizilimine dikkat etmem gerekiyor. Türkçe QWERTY dizilimiyle mi Türkçe konuşacağım yoksa Alman QWERTZ dizilimiyle mi? Bazen ilk yazdığım cümle çok anlamsız oluyor. Hızlı hızlı yazayım derken ne yazdığıma bakmadığımdan sonucu mesajı gönderdikten sonra görüyorum. Arkadaslar gülüyordur belki ama bu beni ara ara çok kızdırıyor. Beynin otomatik yaptığı ya da otomatik yapmasını beklediğim şeylerin bir çoğunu kontrol etmek zorunda kalmak beni rahatsız ediyor. Bu akşam yine başıma geldi ama bazen bu yazdığım şeyi düzeltmek bile istemiyorum. Özellikle çok yorgun ya da kızgın olduğumda.

Şimdi de daha fazla bir şey yazmak istemeyecek kadar yorgunum. Yatayım en iyisi.

A müşterisiyle yıllar önce bir projeye başladığımızda haberleşme için bir protokol tasarlamıştık. Daha doğrusu bana tasarlanmış bir protokol verildi ve bunu programlamam istendi. Utana sıkıla bu protokolü programladım. Utanç verici kısmı tasarımdaki ileri görüş eksikliğiydi ama iş işten geçmişti. Daha sonra bu protokol ile aynı amaçlı başka makineleri B ve C müşterilerine de sattık. Protokol aynıydı ama makinelerde ufak tefek farklar vardı. Bugüne kadar bir sorun olmamıştı.

Bugün C müşterisinin yeni projede diğer müşterilerde olmayan bir özellik istediğini öğrendik. Bu fonksiyon nedeniyle protokolde bir değişiklik yapmamız gerekiyor. Aslında kolay bir değişiklik ve protokolün tasarımı buna izin veriyor.

Bu kadar kolay bir değişikliğe rağmen programcıların konuşmak istediği bazı problemler vardı. İlginç olan bu problemlerin protokoldeki değişikliğin nasıl yapılacağı, daha doğrusu hangi müşterilerle nasıl anlaşılacağı üzerineydi.

Yöntemlerden biri her müşteri için küçük bir konfigürasyon yaparak temelde aynı olan protokolde müşterilere göre ufak tefek değişikliklerle programlamaktı. Bu şekilde müşterilerin hepsiyle anlaşmaya gerek kalmayacaktı ama aynı versiyon için üç konfigürasyon hazırlamamız gerekecekti. Bunun masrafı çok fazla değildi ve en azından sadece bizim tarafımızdan yapılabilecek bir şeydi. Kimseden bir haber beklememize gerek olmayacaktı ama ileride proje bölümü makineleri hazırlarken doğru konfigürasyonu kullanmak zorunda kalacaktı. Dolayısı ile şef bu çözümü istemedi.

Diğer bir yöntem, bu değişiklik isteğini üç müşteriye de sunmak ve hepsinin onayını almak. Bunun kolay ve iyi tarafı bir taşla üç kuş vurmak ama sorunu da açıkça ortada. Üç tane onayın çıkması hemen olmayacaktır ve C müşterisi makinesini haftaya almak istiyor.

Şefin istediği çözüm bu ama programcılar bu noktada epey temkinli. Değişiklik yapılacak kısım protokolde reserved olarak işaretlenmiş blokların birinde. Yani aslında şu an hiç kimse tarafından kullanılmıyor. Sunulan sorun ise şu. Reserved kelimesinin nasıl yorumlanacağı kararlaştırılmamış. Yani müşteri o bloklara hiç mi bakmıyor yoksa orada 0 değerini mi bekliyor bilmiyoruz. Tecrübelerimiz müşterilerin bu gibi durumlarda çok beklenmedik şeyler yapabildiğinizi gösteriyor ve hatta sistemlerin çöktüğü vakaları da biliyoruz. Yani geçmişte hiç kullanılmayan bir alana 0 yerine 1 yazdığımızda müşterinin kendi programının çöktüğü durumlar oldu. Böyle bir durumda müşteri dünyanın değişik yerlerindeki makinelerinde bizim yazılımı güncellerken kendi yazılımını da güncellemek zorunda kalacaktır. Teknik olarak kolay bir olay olmasına rağmen en çok sorunun çıktığı durumlardan biridir bu. Bu tür sistemler güvenlik nedeniyle internet üzerinden güncellenmiyor. O zaman bir servis elemanı ya da müşterinin eğitilmiş bir elemanı bu işi yapmalı ama genelde o kadar iyi elemanlar bulunamıyor ya da o an başka bir yerde oluyorlar. Sistem düzgün test edilmediyse bu hata servis elemanı sahadan ayrıldıktan sonra ortaya çıkabiliyor. Böylece masraflar da katlanıyor.

Sonunda tabii ki şefin istediği çözümü şerh koyarak yapacağız. Asıl merak ettiğim şey yarına kadar bütün müşterilerden onay gelecek mi? Yoksa onay göndermeyenleri bir sonraki güncellemede bir sürpriz mi bekleyecek?

Yarın bu haftanın son iş günü. Ondan sonra da bir daha Noel’e kadar resmi tatil yok. Bu nasıl bir yılsa artık, hepsi hafta sonuna geliyor. Bu uzun hafta sonunu iyi kullanıp yeniden aldığım tripodumla güzel avlara çıkmayı planlıyorum. Umarım bu sırada elimi olduğundan daha fazla sakatlamam.