Yılmaz Aksoy Blog

Kelebek çalımın yanındaki tırtıl ve uğurböceği larvaları kayıp. Kaynanam bahçemin acınacak durumunu görüp yaban otlarını yolmuş. Bu arada otların üzerindeki misafirler de ya ölmüş ya kaçmış. Neyse, artık önümüzdeki canlılara bakacağız.

Bugün sipariş ettiğim tripod geldi. Biraz bahçede deneme yaptım.

Gülümüz iyice açtı artık.

Bu yıl ektiğim tohumlardan açan ilk çiçek bu oldu. Adını not almadığım için şu an bilemiyorum ama.

Frenk üzümlerimiz de olmak üzere.

Dün akşam internette arkadaşlarla konuşurken konu tabii ki korona krizinden açıldı. Türkiye’deki arkadaşlarım hep home ofis çalışırken ben her gün işe gidip geliyordum. Aslında bizim IT’nin bütün beceriksizliğine rağmen teorik olarak evden çalışmam mümkün, yazdığım programlar ürettiğimiz makinelere pek bağlı değil. Unit testler, mock objectlerle işimi rahatlıkla halledebilirim. Benim işe gitme nedenim daha çok evde konsantre olamamam, sosyal olma ihtiyacı (evet, asosyal de olsam biraz sosyallik gerekiyor) ve yolda kitap okuyabilme fırsatı. Kısaca home ofis çalışabilenleri kıskandığım hiç olmadı ama Türkiye’yi tabii ki kıskanıyoruz.

Bugün büyük bir müşteri için yaptığımız bir proje üzerine çalışmam gerekiyordu. Normalde bürodan test merkezindeki her makineye erişip onları kontrol edebiliyorum. Sadece makineleri çalıştırırken bazen dikkatli olmak gerekiyor. Neyse, test sistemine yeni versiyonu yüklemeye çalıştığımda farkettim ki makineye erişmek mümkün değil. Arkadaşa neden erişemediğimi sorduğumda müşterinin de aynı sistemde test yaptığını ve bu nedenle makinenin intranette olmadığını söyledi. Programı nasıl yükleyeceğimi sorduğumda da bir adet USB sürücüsü gösterdi. Geçen hafta da başka bir müşterinin makinesini müşteriyle beraber test etmiştik ve orada sorun olmamıştı, makineye intranetten erişilebiliyordu. Ayrıca şef bu makineyi hem benim hem de müşterinin aynı anda test edebilmesi için organize etmişti ama bu ufak ayrıntıyı unutmuştu demek. Gören de demilitarized zone filan kullanıyoruz sanacak, alakası yok. Programı müşteriye göndersem ve o yüklese daha çabuk olabilir diye bile düşündüm ama kaçış yok. Mecburen her test için yirmi metre filan yürüyeceğim. Aslında fena da olmayabilir, günlük sporumu yapmış olurum böylece. Ah bu içimdeki Pollyanna da hiç ölmeyecek gibi.

Tam ben test işlerine başlamıştım ki, arkadaş programı müşterinin makinesine (bizim test merkezindeki değil, müşterinin test merkezindeki) makineye de yüklemesi gerektiğini söyledi. Meğer şef ondan bunu yapmasını istemiş. Gerekçe de müşterinin bizim bir şeyler yaptığımızı düşünmesini sağlamakmış. İyi bir düşünce ama bu yükleme işi bitince müşterinin ilk sorusu tabii ki “Yeni ne var? Ne test edebiliriz?” olacak. Buna henüz bir cevabımız yoktu. Son toplantıdan beri başka bir müşterinin projesiyle uğraşmıştık. Şef de bugün başka bir yerde başka bir müşteriyle toplantıda. Ben de arkadaşa “programı şimdi yükleme, bana bir saat ver. Müşterinin test edebileceği yeni bir fonksiyonu ekleyeyim sisteme” dedim.

Bu sırada başka bir bölümden bir eleman aradı ve bana dünkü testte bir sorun çıktığını ve bunu düzeltip düzeltmediğimi sordu. Ben de “Hangi makine, ne testi, ne sorunu?” diye sorusuna üç soruyla cevap verdim. “Dün biri bir test yapmış ve bizim şefi aramış, o sen değil misin?” diye üç soruma tek soruyla karşılık verdi. Bu oyun iyice sıkıcı olmaya başlamıştı. “Hayır” dedim. Bu testlerden haberimin olmadığını söyledim. Bu arada kendi kendime de soruyorum, kimin aradığını neden şefine sormuyor? Sonra bunu ona da sordum. Şefi bugün izinliymiş. Bu şirkete bayılıyorum bazen. Minimum bilgi ile maksimum iş yapıyoruz.

Sonunda testi kimin yaptığını öğrendik. Test sonuçlarını makineden alayım bari dedim ama makine çoktan müşteriye gönderilmiş. En iyisi şimdi başka bir makine bulup şu testi bir de ben yapayım. Önceki makineyi kaybetmiş olabiliriz ama sonrakileri kurtarayım bari.

Evet, bu sabah bahçedeki uğurböceği larvalarının filmini çektim. Ayrıca dün gördüğüm tırtılı da aradım ama onu bulamadım. Yerine gerçekten de bir turuncu süslü tırtılı buldum. Belki de düşündüğümden daha çok kelebek bahçede yumurtladı. Otları yolarken daha dikkatli olayım.

Bu tırtıllar yapraklar üzerinde o kadar güzel kamufle oluyor ki bulmak için yenmiş yaprak aramak en kolay yol gibi gözüküyor.

Bu da uğurböceği larvalarının videosu.

Videonun son kısmında avcı larvaların birini avını yerken görebilirsiniz. Uğurböceği deyip geçmemek lazım. Etobur türleri var.

Bugün yine internetteki gazete haberlerinin başlıklarının ne kadar saçma olabileceğini gördüm.

“Prof. Dr. Mehmet Ceyhan: Türkçe konuşmak virüsü daha az yayıyor”

Başlık bu. Adam başka şeyler anlatmış. Bir de ilginç bilgi olarak bazı seslerin (örneğin ts) daha çok damlacık yaydığı şeklinde yabancıların bir araştırmasına gönderi yaparak Türkçe’de bu sesin olmadığından Türkçe virüsü daha az yayar heralde diye bir çıkarım yapmış. Gazeteler de bu bilgiyi adamın tüm konuşmasının yerine koymuş. Habercilik, özellikle de internetteki habercilik artık bu noktaya geldi. Diğer taraftan Mehmet Bey’in çıkarımı da yetersiz olabilir. Tweetindeki alıntıya göre test İngilizce yapılmış diye düşünüyorum. Değişik dillerde değişik sesler daha farklı sıklıkla kullanılabilir. Örneğin “ç” sesi daha az damlacık üzretmesine rağmen belki Türkçe’de İngilizce’ye göre çok daha fazla kullanılıyorsa toplamda ciddi bir problem olabilir. Eğer tembellik yapmayıp bu çalışmayı bulur ve okursam belki daha kesin şeyler söyleyebilirim.

Artık yavaş yavaş yatabilirim. Terence hala dışarıda. Çekingen Terence özgrülüğüne en düşkün kardeş çıktı. Heralde hala komşunun bahçesinde böcek ya da yarasa filan avlıyordur.

Yine çok yoğun geçen bir iş gününün ardından kendimi bahçeye attım ve iki güzel sürprizle karşılaştım. Birincisi kelebek mıknatısı olarak iş gören ağacımın sağ tarafında yaprak bitleri vardı. İlk bakışta çok iyi bir haber gibi görünmese de hemen yanındaki, aslında bahçede çok fazla olduğu için yolmayı düşündüğüm aynısefa çiçeklerinin üzerinde de uğurböceği larvaları vardı. Yakında bitler için zor günler başlayabilir. İşi daha da karışık yapan şey ise bitleri korumaya çalışacak olan karıncaların da yakında olması.

İkincisi de bütün bahçeyi neredeyse ele geçirmiş olan sarımsak otlarının birinde sonunda bir tane tırtıl gördüm. Eğer çok şanslı olursam seneye bir tane turuncu süslüm olabilir.

Bunun dışında işler düşündüğüm kadar hızlı gitmediğinden cuma günü de işe gitmeye karar verdim. Yarın tatil, bahçede film çekimleri çalışması yapacağım.

Bugün keten ve hezaren çiçeklerimin toprağını değiştirdim. Dışarısı için hala hazır değiller sanırım. Hazır olduklarında da bir iki tanesini saksıda tutmaya devam edeceğim, salyangozlar hepsini rahat bırakmayacak gibi. Salyangozlara karşı da önlem almak istemiyorum, onlar da aynı doğanın bir parçası. Belki herkese yetecek kadar çiçek yetiştirmenin yolunu bulabilirim.

Bazı otların ne olduğunu çiçek açana kadar anlayamıyorum. Bu işte çok cahilim ama fotoğraf çekmeye yetecek kadar becerebiliyorum. Fotoğraf çekmeyi seviyorum ama fotoğrafçı sayılmam. Arada güzel şeyler çektiğim de oluyor. Genelde çiçek, böcek motifli makrolar çekmeye çalışıyorum. Kompozisyon, estetik gibi kaygılarım her zaman olmuyor çünkü biraz sabırsızım. Çektiğim fotoğrafı bilgisayarda işleyip sanat eserine çevireyim diye de uğraşmıyorum.

Son zamanlarda kısa doğa videoları da çekmeye başladım. Bir dakikalık kısa şeyler. Youtube’a koyuyorum. Aşırı amatör işler ama hoşuma böylesi gidiyor. Hazırlaması da seyretmesi de hızlı. Uzunca bir videoda aranan şeyi bulma sorunu bu tür videolarda yok. Seyreden en fazla bir dakikasını kaybetmiş oluyor.

Dün gece “What is real” başlıklı kitabı okumayı bitirdim. Bilim felsefesi açısından oldukça başarılı buldum kitabı. Quantum fiziği öğrenmek için doğru bir kaynak değil tabii ki ama fiziğin bu dalının tarihini kahramanlarının da hikayeleriyle beraber oldukça güzel anlatıyor.

Bu alşam da geçen gün başladığım Citizen Kane filmine devam edeyim bari. Şirketteki sorunları düşünmekten iyidir.

Hafta sonu geldi, soğuklar bitti. Pencere kenarında biriken çiçeklerin bir kısmını bahçeye ektim. Benim için çiçek yetiştirme aşamasındaki en sıkıntılı safha. Neyi ne zaman nereye ekeceğimi bilmiyorum. Diğer taraftan çok da sorun değil. Artan tohumları da bahçeye saçarım yakında, bu yıl olmasa seneye çıkar bir şeyler.

Domatesleri de ektim. Çilek ve domatesten başka bir şey ekmiyorum artık. Çilekleri de ektiğim söylenemez. Kocaman bitki oldular. Nerede ekilmek istiyorlarsa oraya gidiyorlar. Bana da kabul etmekten başka bir şey kalmıyor.

Bahçıvanlıktan anladığım yok. Bahçede estetik anlayışım hiç yok. Bu yüzden Alman komşularla anlaşamıyorum. Bahçeye böcekler, yolunu kaybeden, barınak ya da yemek arayan hayvanlar geldikçe işimi doğru yaptığıma inanıyorum. Bu sırada da hangi yaban otunun yaşayıp hangisinin öleceğine karar veriyorum. Herhangi bir bahçıvanın iki saatte yapacağı işi yanlış aletlerle iki ayda yapıyorum.

Bu sabah domatesler için yer açarken ne yazık ki bir iki karınca yuvasını bozdum. İlk başta fark etmedim ama sonra toprak üzerinde minik minik bir sürü hareket görünce anladım. Panikle kendilerinden çok daha büyük pupaları güvenli bir yere taşımaya giriştiler. Buna benzer kazalar çok geliyor başıma, daha doğrusu bahçenin yerlilerinin başına. Genelde larvaları ya da pupaları rahatsız ediyorum ama onların üzerini örtünce sorunu hemen unutuyorlar. Karıncalar öyle değil. Koşuşturmalar başlayınca yapabileceğim pek bir şey olmuyor.

Bugün Citizen Kane filmine başladım. Bakalım onu kaç günde bitirebileceğim. Genelde film seyrederken ya bir işim çıkıyor, ya da uykum geliyor. Artık eskisi kadar enerjimin kalmadığını hissediyorum.

Dün pastel boyalar için Amazon üzerinden satıcıyla irtibata geçmiştim. Adres Almanca olduğundan Almanca bir mesaj gönderip paketin kargoda bozulduğunu, eğer depoda aynı üründen başka varsa para iadesi yerine o ürünü tercih edeceğimi söyledim. Bugün cevap geldi. İspanyolca! Hemen translate.google adresine yazdım ve hesabın ve gönderinin Amazon tarafından yapıldığını, Amazon’la irtibat kurmam gerektiğini yazmış. Arayıp sorayım bakalım.

İşimi önce elektronik posta ile halledeyim dedim ama verilen seçeneklerden durumuma uyan bir tane bulamadım. Sonunda pes ettim ve telefon ettim, daha doğrusu telefon numaramı verdim ve onlar aradı. Amazon servisinin en sevdiğim özelliği. Telefondaki kadına durumu anlattım ve hemen halletti. Şimdi yarın öbür gün para hesabıma geri yatınca yeni bir sipariş vereceğim.

Madem önemli işleri hallettim, şimdi en beğendiğim eğitim ortamı olan youtube’da müzik dersi seyredeyim.