Yılmaz Aksoy Blog

Almanya’nın meşhur Eisheilige denen soğuk haftası başladı. Dün hava 20 derecenin üzerindeyken, bugün kar yağıyordu. Cumaya kadar hava yavaş yavaş ısınacak ama geceleri toprak donacak kadar soğuk olabilecek. Sabah evden çıkmadan önce termometreye baktım ve nedense dereceye inanıp tişört ve montla evden çıktım. 16 dereceyi gösteriyordu ama hissedilen 3 filandı heralde. Rüzgar ve yağmur da vardı. En azından bahçeyi sulamaya gerek yok diye düşünerek işe gittim. İşe varana kadar sırılsıklam olmuştum ama.

Trende fizik kitabını okumaya devam ettim. Quantum fiziğinin gerçeklikle ilişkisini ve bu arayışın tarihini anlatan güzel bir popüler kitap. Heyecanla okumaya devam ediyorum. Henüz buna bir cevap bulunduğunu sanmıyorum, herkesin ayrı bir cevabı var gibi.

Bugünkü işlerim iyi gitti sayılmaz. Programda testlere devam ettim ve bir yerde bir tasarım hatasıyla karşılaştım. Yarın bunu düzeltmeyi düşünüyorum.

Pastel boya siparişi vermiştim ama gelmeyeceğini öğrendim. Paket bozulduğundan satıcıya geri gönderilmiş. Biraz bekleyeyim, satıcı paramı geri öderse başka bir set alırım. Belki de yeni bir set gönderirler. Bu korona virüsü zamanında paket gönderileri bir acayip oldu. Ümit’e doğum günü hediyesi almıştım ve 3 Nisan’da gelecek gözüküyordu. Doğum gününe yetişmiyordu ama olsun dedim. Japonya’dan başka bir yerde bulamamıştım zaten. Mayıs oldu ve paket hala gelmedi. Satıcıya yazıp durumu sordum. Hemen özür dilemeye başladılar. Eğer istersem bir tane daha gönderebileceklerini söylediler. Kabul ettim ama ben kabul edebilene kadar bir iki gün yine özür postaları okumaya devam ettim. İki hafta içinde gelmezse yine haber vermemi söyleyip tekrar özür dilediler. Sırf bu özürler bitsin diye umarım bu sefer paket gelir.

Akşam kedileri dışarı çıkarmadım. Hala çok soğuk ve yağmur var. Bu soğukta dış kapıyı açık bırakmak istemiyorum. Varsınlar bana kızsınlar. Sabah zaten küçük bir şok yaşadım, o bana yeter. Ben kalkınca kediler de kalkıyor ve dışarı çıkmak için aşağı iniyorlar. Hafta içi bu kadar erken sadece Lea dışarı çıkabilir. Diğerleri ancak herkes kalkınca çıkabilir, çünkü kapı açık bırakılacak filan. Lea’yı dışarı çıkarıp hazırlanmaya başladım. Tam aşağıya iniyordum ki Lea’yı karşıdan gelirken gördüm. İmkansız bu dedim. Daha beş dakika önce dışarı çıkarmıştım. Heralde bir yerde kapı ya da pencere açıktır da oradan girmiştir. Bu da kötü bir haber ama o zaman diğer kediler de aynı kapı ya da pencereden kaçmış olabilir. Kontrol ettim kapılar ve pencereler kapalıydı. Salona geldiğimde Ümit sabahın körü olmasına ve bu hafta okulu olmamasına rağmen kalkmış televizyon seyrediyordu. Lea’yı içeri kendisinin mi aldığını sordum. Evet deyince acayip rahatladım.

Bu akşam soğukta bahçede çalışmayı düşünmüyorum. Belki evde birkaç tohum ekerim, o kadar.

Bugün çocuklarla ormana gittim. Orman evin hemen yanında. Mezarlığı geçince. Yani mezarlık daha yakın. Birçok insan ormanı harika bir yer gibi hayal ediyor olabilir. Her şeyin çok güzel göründüğü bir yer gibi. Aslında alakası yok. Orman güzel bir yerdir gerçekten de ama doğru bakıldığında. Hayvanat bahçesi gibi bir yer değil kesinlikle. Söz konusu hayvanat bahçesi değil de böcekler alemi ise işler değişir ama. Her türlü böcek çevrenizdedir. Yürürken üzerinize konar, ağzınıza uçar. Evdeki sivrisinekler sizi çok rahatsız ediyorsa ormanda kot pantolon üzerinden sizi sokabilecek sineklere hazır olun. Uzun pantolona rağmen keneler sizin damarlarınızı bulmayı başarır. Bitki örtüsü de çiçek bahçesi şeklinde değildir. Yine de sürekli değişen bir biyotoptur. Bu değişikliği görmek için de doğru gözle bakmak gerekir.

Gezimizin başında yolda bir sürü bok böceği gördük. Firavunlar zamanında kutsal canlılardan biri olan bu böcek türü çevredeki ormanlarımızın vaz geçilmez vatandaşlarıdır. Sanki bizden önce geçen haylaz bir çocuk inadına hepsini ters çevirmişti. Bazıları debelenip dönmeye çalışıyordu, bazıları da ya artık pes etmişlerdi ya da ölü taklidi yapıyorlardı. Evet, bazı böcek türleri ölü taklidi yaparak hayatta kalmaya çalışır. Biz ezilmemiş olanların hepsini düz çevirdik. Enteresan bir şekilde vücutlarının yuvarlak şekline oranla oldukça uzun bacakları var. Sırf bu yüzden devrilmeden yürümeleri çok kolay olmuyor.

Bundan başka orman gezisi olaysız geçti. Bir kaynaktan su örneği aldım. Bakalım yakında mikroskop altında bu örnekte ilginç şeyler bulabilecek miyim?

Alexa’ya güvenip nasıl olsa pazar akşamı yağmur yağacağını düşündüğümden bahçeyi iki gündür sulamamıştım. Akşam Alexa’ya yine sorduğumda “Yağmur mu? Bugün yağmur yağmayacak” cevabını alınca küfürü bastım. Aceleyle bahçeyi suladım. Sonra da google’a sordum. O da bu gece yağmur yağacak dedi. Allah sizin gibi yapay zekanın belasını versin.

Yorucu bir hafta sonu da böylece bitti. Biraz kitap okuyayım bari.

Gün geçmiyor ki meslek hayatımda garip bir şey olmasın. Birkaç gündür başka ekipten bir programcı resmen bizi taciz etmeye başladı. Sanırım şefi ona bizim aletle haberleşen programı baştan sona test etme görevi vermiş. O da yarım saatte bir bizim gruba sorular sormaya başladı. Haberleşme kısmını da ben programladığım için kabak benim başıma patladı.

Bugünkü sorusu da gönderdiğim bir mesajdaki bazı metinlerin 250 karakterden uzun olmasıydı. Daha doğrusu bu sorunun farkında olup olmadığımızı sordu. Elimdeki dökümanlara baktım ve bu uzunlukla ilgili bir kısıtlamanın şimdiye kadar tanımlı olmadığını söyledim. Bir süre cevap gelmeyince bir mesaj daha yazdım. Eğer 250 karakter sınırınız varsa o zaman bu metinleri kesmek sizin işiniz dedim. Bunu zaten yaptıklarını söyledi. Sorun nerede o zaman diye düşünürken bir sonraki cümleyi de okudum. “Ama böyle yapınca veri kaybı oluyor”. İçimden “Aferin Sherlock” dedim. Dışımdan da bir e-mail yazıp, veri kaybının kendi sınırlamaları yüzünden olduğunu anlattım. “Bizim sistemde veri kaybı yok, size geldikten sonra kayboluyor” dedim. Bu konuda da pek yardımcı olamayacağımı belirttim. Bu sınırı kolayca kaldırabileceklerine inandığımdan çözümü de kendilerine alıştırma olarak bıraktım.

Bugün planladığım işleri erkenden bitirdiğimden işten erken çıktım. Erken dediğim kendi normallerime göre erken. İstasyonda maskelerini takmadan ve arada mesafe bırakmadan birbirleriyle hararetli bir şekilde “bu kısıtlamaları azaltmaları yüzünden haftaya kesin korona patlaması yaşarız” konulu bir tartışma yapan iki Alman’ı dinledim.

Akşam da bahçede biraz çalıştım. Bu arada Terence’in kesik bıyıkları sonunda uzamaya başladı. Kedi bıyıklarının bu kadar yavaş uzadığını bilmiyordum.

Bu sabah evden çıktığımda termometreler iki dereceyi gösteriyordu. Umarım soğuklar yakında biter. Salonda saksılardan, mini seralardan yer kalmadı. Hem onlar için de bahçede olmak daha iyi olur.

Trenden inince istasyonun arkasındaki yolu seçtim bu sefer. Elf Freunde anıtına doğru inmeye başladım. Kavşağa geldiğimde yanyana şu iki ağaçla karşılaştım.

Kısa günün karı diyerek şirkete gittim. Bugün işler dünkü kadar yoğun olmasa da daha problemliydi. Neyse ki gün sonunda birkaç sorunun nedenini bulabildim. Korona virüsü nedeniyle kalabalık bürolarda elemanların artık sadece yarısı çalışıyor. Diğer yarısı evlerinden çalışıyor. Bilmediğim bir nedenden ötürü bizim şirkette buna home-office yerine mobil çalışma deniyor. Heralde patronun evle ilgili kötü anıları var.

Bu tenha büroların etkisi mi, yoksa korona korkusu mu bilemiyorum ama artık bürodaki arkadaşlarla bir çok ilişkide aşılamayan osuruk eşiğini geçmiş bulunuyoruz. Umarım bunu daha da abartmayız.

Akşam eve geldiğimde bahçedeki çiçeklerin dün geceki buz gibi havayı atlatmış olduğunu gördüm. Bu moralle aynı ölüm kalım savaşından galip gelmiş olan bir miktar yaban otunu yolmaya giriştim. Bu iş için kullandığım küçük tırmığımın bir dişi yamuldu. Bazı yaban otlarının ölüme canla başla karşı koymaları gerçekten de takdire değer.

Bahçe işinden sonra bir ağaç da mezarlıkta çekeyim dedim. Korona nedeniyle mezarlığa da sadece tek kişi veya tanıdık biri olmak ve mesafeyi korumak şartıyla iki kişi girilebiliyormuş. Bütün bu şartları sağladığıma emin olduktan sonra mezarlığa girdim ve bu fotoğrafı çektim.

Böyle güzel bir manzaraya kavuşmak için ölmek biraz abartı bence ama yine de düşünülebilir.

Korona salgını başladığından beri kitap okumakta zorlanıyordum. Okuduğum Philip Dick hikayeleri bir miktar konsantrasyon gerektiriyordu ve bunu bir türlü beceremiyordum. Tabii ki çocukların da sürekli evde olması nedeniyle suçu gürültülü ortama atmak da mümkün ama bunun bir faydası olmaz. Bir iki gün önce verimsiz ısrarımdan vaz geçtim ve daha kısa olan bir çocuk kitabına başladım. Okuma sorunu da yavaş yavaş geçti gibi. Anlaşılan gerçekten de zorla güzellik olmuyor. Hele böyle kısa bir hayatta…

Fotoğraf çekmeye devam ediyorum ama o da anca hafta sonlarında. Turuncu süslüler sezonu kapatmak üzere ve hala ne bir erkek kelebeğin ne de yumurtalarının fotoğraflarını çekemedim. Olsun, bu yıl da böyle geçsin. Ormandaki sarımsak otu nüfusunun artışına bakılırsa belki de gelecek sene çok daha fazla turuncu süslü olacak. Aceleye gerek yok. Belki de fotoğraf makinemi işe giderken de yanımda taşırsam daha iyi olabilir. Çevrede güzel ağaçlar var, onların fotoğraflarını çekebilirim ve belki o fotoğrafları resimler için fikir olarak kullanabilirim. Tabii ki resim yapmayı beceremiyorum ama seviyorum.

Bu arada evet, salgına rağmen işe gidiyorum. Bilgi işlem grubumuz herkes için evden çalışma imkanı sağlayamadı. Ben de evden zaten çalışamayacağımı düşündüğümden şirkete gitmeye karar verdim. Ayrıca yaşadığım eyalette salgın o kadar yaygın değil. Bu iyi bir şey mi yoksa kötü mü onu da bilmiyorum. Buna kafa yormak da istemiyorum.

İşler şu sıralar zaten çok yoğun. Salgın nedeniyle uluslararası fuar ertelendi. En azından fuar projeleri ertelendi derken şirket bünyesinde fuar yapmaya karar verdik ve aynı projeler bu sefer hiç hazır değilken karşımıza geldi. Bunun yanında şu an çalıştığım sürümde çok garip bir sorun çıktı ve bu sorun sadece bu sürümde mi var onu da henüz bilmiyorum. Benim açımdan bu Mayıs ayı hiç de damadın dediği gibi Nisan’dan çok daha iyi olmayacak. Şimdiden yorgunluk belirtileri göstermeye başladım. Yorgunluk dedim de aklıma geldi. En iyisi yatayım şimdi. Uykum da geldi.